فیلم های ترسناک می‌توانند به شناخت نحوه عملکرد مغز در مواقع ترس و اضطراب کمک کنند

ترس یا فوبیا برخلاف سایر احساسات انسانی، یک اهریمن ضروری است. افراد حادثه‌های ترسناک را به خاطر می‌سپارند تا از تکرار آن‌ها در آینده جلوگیری کنند. چه این ترس شامل تنبیه والدین یا دیدن فیلم ترسناک بوده و چه ترس از ارتفاع باشد، نوعی فعالیت شیمیایی در مغزتان شکل می‌گیرد که می‌تواند ضربان قلب، تعریق و سایر نشانه‌های تجربه‌ی فوبیا را تسریع کند. بزرگ‌پنداشتن ترس‌ها نیز باعث اختلالات ذهنی، اضطراب، استرس و غیره می‌شود. دانشمندان در تلاش‌اند تا با انجام آزمون‌‎هایی روی جوندگان، راه‌هایی برای مدیریت دریافت‌کننده‌های ترس پیدا کنند و هم‌اکنون بالاخره توانسته‌اند راهی برای آزمودن دریافت‌کننده‌های ترس در مغز انسان پیدا کنند. این روش محققین در دانشگاه کالیفرنیا، اروین (UCI) کشف شده است.

Horror-Movies-May-Help-Identify-How-The-Brain-Processes-Fear-and-Anxiety فیلم های ترسناک می‌توانند به شناخت نحوه عملکرد مغز در مواقع ترس و اضطراب کمک کنند
صحنه‌های فیلم ترسناک می‌توانند نقشه‌ای از مناطق احساس‌کننده‌ی ترس در مغز را ترسیم کنند

یک مطالعه‌ی جدید در ژورنال Nature Communications به چاپ رسیده که می‌خواهد فرایندهای ترس و اضطراب در مغز انسان را نشان داده و از این داده‌ها برای درمان اختلالات ذهنی بهره بگیرد. به عنوان بخشی از بررسی، ۹ شرکت‌کننده‌ی پرجرئت، به تماشای صحنه‌های مشمئزکننده‌ای از فیلم‌های ترسناک نشستند درحالی‌که از الکترودهای مغزی برای ضبط فعالیت عصبی آن‌ها در آمیگدال و هیپوکامپوس استفاده شده بود؛ این دو ناحیه برای احساسات و حافظه نقشی حیاتی دارند.

جک لین، استاد عصب‌شناسی آزمایشگاهی، گفته است: «با استفاده از این روش، می‌توانیم میلی‌ثانیه به میلی‌ثانیه به اطلاعات فرایندهای مغزی نگاه کنیم. وقتی که فرد یک تصویر ترسناک می‌بیند، آمیگدال نکات برجسته‌ی آن اطلاعات را جذب کرده و اهمیت آن برای بقای روزمره‎‌ی فرد را بررسی می‌کند. سپس پیغام مربوطه را به هیپوکامپوس می‌فرستد تا توجه آن را جلب نماید. این تلفیق فقط در زمانی اتفاق می‌افتد که فرد تصویر ترسناک ببیند.

[quote]استرس می تواند به قلب شما صدمه وارد کند ، اما چگونه ؟[/quote]

وقتی که آن‌ها یک صحنه‌ی آرام می‌بینند، این اتفاق نمی‌افتد. لین با بیان این جمله، می‌گوید که مطالعات پیشین از تصاویر ثابت برای ایجاد و گسترش ترس استفاده کردند، اگرچه این تصاویر نمی‌توانند به این اندازه موثر واقع شوند. در مطالعات آتی، وی می‌خواهد راه‌هایی را برای ترسناک‌تر کردن چیزها ایجاد کند، البته در چارچوبی که مبانی اخلاقی تحقیقات اجازه بدهد. اما این کار دقیقاً چه کمکی به مردم می‌کند؟ لین ادامه می‌دهد: «ما می‌خواهیم از این روش برای درمان استفاده کنیم. می‌خواهیم نحوه‌ی عملکرد مغز در سطح مداراتش را بدانیم. مغز و مداراتش و کدی که برای ارتباط استفاده می‌کند، ذاتاً دارای ریتم است. اگر در این مورد بدانیم، می‌توانیم زمانی که مغز فعالیت بیش از حد دارد را شناسایی کنیم.

این کار می‌تواند به افرادی که اختلال اضطراب دارند یاری برساند تا با استفاده از درمانی مشابه که برای بیماری پارکینسون استفاده می‌شود، واکنش‌های ترسناک را تعدیل کنند. وی می‌گوید: «در درازمدت ما درباره‌ی اختلال در این مدار و معکوس‌کردن بیش‌فعالی فکر خواهیم کرد». در نهایت، در قالب دیدگاهی که به عنوان یک علاقه‌مند به فیلم داریم، از لین خواستیم که بگوید کدام قسمت فیلم ترسناک‌تر بوده است. وی گفت: «صورت‌ها. نه سوراخ‌ها و نه خون نتوانستند افراد را لبریز از ترس کنند. افراد خیلی سریع به آن عادت می‌کردند. اما یک نکته‌ی ذاتی در مورد صورت‌ها وجود دارد. ما هر روز به آن‌ها واکنش نشان می‌دهیم و هنگامی که حالات چهره‌ی افراد دچار ترس را مشاهده می‌کنیم، بیشترین ترس به خودمان وارد می‌شود».

» ترجمه و بازنویسی شده توسط مجله پزشکی سلام

کانال تلگرام مجله پزشکی سلام
کانال تلگرام مجله پزشکی سلام
کانال تلگرام مجله پزشکی سلام
کانال تلگرام مجله پزشکی سلام

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید