۹ مورد از کشنده‌ترین ویروس‌ های روی زمین

خطرناک ترین و کشنده ترین ویروس ها کدامند ؟
The-9-Deadliest-Viruses 9 مورد از کشنده‌ترین ویروس‌ های روی زمین
9 مورد از کشنده‌ترین ویروس‌ های روی زمین

بیماری‌های کشنده

انسان‌ها حتی قبل از اینکه گونه‌ی ما به این شکل مدرن تکامل یابد، درگیر مبارزه با ویروس‌ ها بوده‌اند. برای برخی از بیماری‌ های ویروسی، واکسن و داروهای ضدویروس وجود دارند که می‌توانند به صورت گسترده عفونت‌ها را از بدن دور نگه دارند و به بیماران در راه بازیابی قوا کمک کنند. از دست یک مورد از این بیماری‌ها (آبله) خلاص شده و آن را ریشه‌کن کرده‌ایم. اما شیوع اخیر بیماری ابولا در غرب آفریقا نشان می‌دهد که هنوز راه درازی برای غلبه بر ویروس‌ها در پیش داریم.

نژادی از این اپیدمی کنونی که ابولای زئیر نام دارد، حدود ۹۰ درصد افرادی که به آن آلوده می‌شوند را از بین می‌برد و به همین دلیل آن را کشنده‌ترین عضو خانواده‌ی ابولا می‌دانند. الکه مالبرگر به عنوان متخصص ویروس ابولا و استادیار میکروبیولوژی در دانشگاه بوستون می‌گوید: «از این بدتر نمی‌شود».

اما ویروس‌های دیگری هم هستند که به همین میزان کشنده بوده و حتی برخی از آن‌ها خطرناک‌تر هم هستند. در این‌جا ۹ مورد از بدترین قاتلان انسان آمده و برای انتخاب، به درصد فوت افراد در صورت ابتلا به آن‌ها، تعداد مرگ‌ومیرهایی که تا کنون بر اثرشان اتفاق افتاده و رشد فزاینده‌ی این ویروس‌ها توجه شده است.

[quote]همچنین بخوانید » معرفی و بررسی ۲۷ بیماری عفونی ویرانگر [/quote]

ویروس ماربورگ

دانشمندان برای اولین بار در ۱۹۶۷ ماربورگ را شناختند. در آن سال، کارکنان آزمایشگاهی در آلمان با میمون‌های آلوده به این ویروس که از اوگاندا آمده بودند، تماس پیدا کرده و مبتلا شدند. ویروس ماربورگ مشابه با ابولا بوده و هردو می‌توانند تب خونی به وجود بیاوردند؛ این نشانه بدین‌معناست که مبتلایان تب آورده و از بدنشان خونریزی دارند که ترکیب این دو عامل می‌تواند منجر به شوک، نقص عضو و مرگ شود.

نرخ مرگ‌ومیر در ظهور اولیه‌ی این ویروس ۲۵ درصد بود. اما بر اساس آمارهای سازمان بهداشت جهانی (WHO)، در حدفاصل سال‌های ۱۹۹۸-۲۰۰۰ در جمهوری دموکراتیک کنگو، ۸۰ درصد از مبتلایان فوت کرده و درصد مشابهی نیز در سال ۲۰۰۵ و در کشور آنگولا مشاهده گردید.

ویروس ابولا

اولین شیوع ویروس ابولا در میان انسان‌ها در سال ۱۹۷۶ و به صورت همزمان در کشورهای سودان و جمهوری دموکراتیک کنگو بود. ابولا از طریق تماس با خون یا مایعات بدن و یا بافت‌های انسان‌ها یا حیوانات آلوده منتقل می‌شود.

یکی از نژادهای این ویروس به نام ابولا رستون، حتی افراد را مریض هم نمی‌کند. اما بر اساس آمارهای WHO، برای نژاد بوندیبوگیو، نرخ مرگ‌ومیر ۵۰ درصد و برای نژاد سودان این عدد به ۷۱ درصد می‌رسد.

شیوع این ویروس در غرب آفریقا و از سال ۲۰۱۴ آغاز گردید و بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین شیوع این بیماری در تاریخ بوده است.

هاری

اگرچه واکسن هاری برای حیوانات خانگی در دهه‌ی ۲۰ میلادی معرفی گردید و به همین دلیل، وجود این بیماری را در سرتاسر دنیا نادر کرد، اما هنوز هم این ویروس در هند و بخش‌هایی از آفریقا به صورت جدی حضور دارد.

مالبرگر می‌گوید: «این ویروس مغز را نابود کرده و بیماری بسیار بسیار بدی است. ما برای مقابله با هاری واکسن داریم و پادتن‌هایی برای غلبه بر آن موجود هستند، پس اگر فردی توسط حیوان هار گاز گرفته شود، می‌توان وی را درمان نمود».

درهرحال وی می‌گوید: «اگر درمان نشوید، احتمال ۱۰۰ درصدی مبنی بر مرگ وجود دارد».

HIV

در دنیای مدرن، مرگبارترین ویروس می‌تواند HIV باشد. دکتر آمش آدالجا، پزشک بیماری‌های عفونتی و سخنگوی جامعه‌ی بیماری‌های عفونی در آمریکا می‌گوید: «هنوز این ویروس به عنوان بزرگ‌ترین قاتل شناخته می‌شود».

آدالجا می‌افزاید: «برآورد شده که ار ابتدای تشخیص بیماری در دهه‌ی ۸۰ میلادی تا کنون، ۳۶ میلیون نفر بر اثر HIV مرده باشند. این بیماری عفونی، بیشترین عوارض را از نوع بشر گرفته است».

داروهای قدرتمند ضدویروسی وجود دارند که در صورت مصرفشان می‌توانید سالیان سال با HIV زندگی کنید. اما این بیماری به ویرانگری خودش در کشورهای سطح پایین و میانه ادامه داده و ۹۵ درصد از افرادی که جدیداً به بیماری مبتلا می‌شوند، در این کشورها حضور دارند. بر اساس آمارهای WHO، در کشورهای زیر صحرای آفریقا، از هر ۲۰ بزرگسال، ۱ نفر دارای HIV مثبت است.

آبله

در سال ۱۹۸۰، انجمن سلامت جهانی به صورت رسمی دنیا را عاری از آبله اعلام نمود. اما پیش از آن، انسان‌ها هزاران سال با آبله مبارزه کرده و این بیماری از هر ۳ مبتلا، یک نفر را به هلاکت می‌رساند. همچنین بازماندگان نیز دارای علائمی همچون زخم‌های دائمی و کوری بودند.

در جوامع غیراروپایی که افراد خبری از ویروس نداشته و به واسطه‌ی مهاجرین به آن گرفتار می‌شدند، نرخ مرگ‌ومیر بالاتر بود. به عنوان مثال، تاریخ‌نویسان برآورد می‌کنند ۹۰ درصد از جمعیت بومی آمریکا به واسطه‌ی آبله‌ای که توسط اروپایی‌های مهاجر آورده شده بود، فوت کردند. آبله فقط در قرن بیستم، جان ۳۰۰ میلیون نفر را گرفت.

آدالجا می‌گوید: «این بیماری بار عظیمی را بر دوش سیاره گذاشت که محدود به مرگ نمی‌شد و مواردی همچون کوری را هم دربر داشت و به همین دلیل کمپینی برای ازبین‌بردن دائمی آن شکل گرفت».

هانتاویروس

سندروم ریوی هانتاویروس (HPS) اولین بار در سال ۱۹۹۳ مورد توجه گسترده‌ی آمریکایی‌ها قرار گرفت، درجایی‌که یک ناواهو (از افراد بومی آمریکایی) و نامزدش در ناحیه‌ی فور کورنرز از ایالات متحده، طی چند روز و به واسطه‌ی تنگی نفس فوت کردند. چند ماه بعد، مقامات حوزه‌ی سلامت توانستند هانتاویروس را از طریق موشی که در خانه‌ی یکی از مبتلایان سکونت داشت، ایزوله کنند. بر اساس آمارهای مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری، تا کنون بیش از ۶۰۰ نفر در ایالات متحده به HPS مبتلا شده و ۳۶ درصد از آن‌ها فوت کرده‌اند.

این ویروس از یک فرد به دیگری انتقال پیدا نمی‌کند، بلکه مردم ویروس را از طریق قرارگرفتن در معرض فضولات موش بیمار دریافت می‌کنند.

پیش‌تر و در اوایل دهه‌ی ۵۰ میلادی، نوع دیگری از هانتاویروس در حین جنگ کره شیوع پیدا کرد که این موضوع در سال ۲۰۱۰ و در مقاله‌ی ژورنال Clinical Microbiology Reviews بیان شده است. بیش از ۳۰۰۰ نیروی جنگی به آن مبتلا شده و حدود ۱۲ درصدشان فوت کردند.

حال‌که ویروس به حوزه‌ی پزشکی غرب نفوذ کرده، محققین دریافته‌اند که درمان‌های سنتی ناواهو، یک بیماری با علائم مشابه را ذکر کرده و آن را به موش‌ها نسبت داده بودند.

آنفلوانزا

بر اساس WHO، در فصل معمول آنفلوانزا، بیش از ۵۰۰ هزار نفر در سرتاسر دنیا به واسطه‌ی این بیماری می‌میرند. معمولاً وقتی نژاد خاصی از آنفلوانزا از راه می‌رسد، با سرعت زیاد همه‌گیر شده و نرخ مرگ‌ومیر به وسیله‌ی آن بالا می‌رود.

کشنده‌ترین آنفلوانزای همه‌گیر معروف به آنفلوانزای اسپانیایی بوده که در سال ۱۹۱۸ ظهور کرد و ۴۰ درصد از مردم جهان را گرفتار کرد و بیش از ۵۰ میلیون نفر را به هلاکت رساند.

مالبرگر می‌گوید: «به نظر من چیزی شبیه بیماری سال ۱۹۱۸ می‌تواند دوباره اتفاق بیافتد. اگر نژاد جدیدی از آنفلوانزا پیدا شود و راه خود را میان جمعیت باز کند و به راحتی میان انسان‌ها منتقل شده و بیماری‌های شدید به وجود بیاورد، مشکل بزرگی را خواهیم داشت».

[quote]همچنین بخوانید » درمان‌های خانگی آنفلوانزا که واقعاً موثر هستند (و آن‌هایی که تاثیر ندارند) [/quote]

دِنگی

ویروس دنگی برای اولین بار در دهه‌ی ۵۰ میلادی و در کشورهای فیلیپین و تایلند ظاهر گردید و از آن زمان، راه خود را به مناطق دیگر جهان پیدا کرده است. بیش از ۴۰ درصد جمعیت دنیا در مناطقی زندگی می‌کنند که دنگی در آن‌جا بومی است و این بیماری که پشه‌ها ناقلش هستند با سرعت بیشتری در مناطق گرم دنیا گسترش می‌یابد.

بر اساس WHO، دنگی در هر سال بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون نفر را بیمار می‌کند. اگرچه نرخ مرگ‌ومیر به واسطه‌ی تب دنگی پایین‌تر از سایر ویروس‌ها و در حدود ۲٫۵ درصد است، اما این ویروس هم همانند ابولا می‌تواند تب خونی به وجود بیاورد که در صورت عدم درمان این شرایط، نرخ فوت به ۲۰ درصد افزایش می‌یابد.

مالبرگر می‌گوید: «واقعاً می‌بایست در مورد ویروس دنگی بیشتر فکر کنیم، چون تهدیدی جدی برای ما محسوب می‌شود». هم‌اکنون هیچ واکسنی برای تقابل با دنگی وجود ندارد، اما آزمایشات بزرگی توسط شرکت داروسازی بزرگ فرانسه به نام سانوفی در حال انجام است و نتایج امیدوارکننده‌ای نیز مشاهده شده است.

روتاویروس

هم‌اکنون دو واکسن برای محافظت از کودکان در مقابل روتاویروس وجود دارند. این ویروس می‌تواند بیماری اسهال شدید را در نوزادان و بچه‌های کوچک به وجود بیاورد. این ویروس به سرعت از مسیر مدفوع رشد می‌کند.

اگرچه کودکان کشورهای توسعه‌یافته و مبتلا به عفونت روتاویروس، به ندرت می‌میرند، اما این بیماری در کشورهای درحال توسعه که درمان‌های آبرسانی را ندارند، کشنده محسوب می‌شود.

WHO برآورد کرده که عفونت روتاویروس در سال ۲۰۰۸، جان ۴۵۳ هزار کودک زیر ۵ سال را گرفته است. اما کشورهایی که موفق به توسعه‌ی واکسن شده‌اند، کاهش شدیدی را در آمار بستری‌ها و مرگ‌های ناشی از روتاویروس ارائه کرده‌اند.

» ترجمه و بازنویسی شده توسط مجله پزشکی سلام

کانال تلگرام مجله پزشکی سلام
کانال تلگرام مجله پزشکی سلام
کانال تلگرام مجله پزشکی سلام
کانال تلگرام مجله پزشکی سلام

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید